باکوله باری از مصیبت وشیون

ایستاده بر استوای تنهایی خویش

با پاهایی که مرز توانستن را نمی شناسند

منم من

ره گم کرده ای در صحرا

....

ای محبوس در زنجیر

 چه تنها یی امروز در سایه حقوق بشر

تو با این  چشمها

این چشمهای خیس خون آلود

به آتش می کشی کاخ بیداد را

تو با این تن پوش زخم وتن صد چاک

می پیچی طومار فرعونیان وقبطیان را ....

دود دلتنگی برخاسته در این روزخونین

ای آسمان ساعتی این ابر تیره را کنار بزن

گر گرفته شعله خون وغم وشمشیر

شاعر از سوز درون شور وشیون برپاکن

بیا آتش غم بر همه عالم بزنیم

شیون بر سرهای بریده کربلا کنیم

ای باغبان رنج بر باد از آن باغ دلتنگی ات

هم نوحه ای بر این چاله قتلگاه  کن

کلثوم درمیان  خیمه های سوخته بگرد

شاید قنداقه شهید شش ماهه ات را پیدا کنی

به رباب بگویید از ته دل فریاد بکشد

زینب امروز گیسوانت را به دور دست بپیچان

 وبرای شش برادرت گریه کن

عمه نجیب سادات

بچه های یتیم را قانع کن

از این دیار نفرین شده بروند

خدایا از غم  کربلا امشب جگرم خون شده

             کنار پنجره ای خیس

             وروزهای پوسیده ام را ورق می زنی

 برمی گردی

           نگاهت در خمیازه ی سفره ای گرسنه گره می خورد

.....

 امروز هم بیهوده می گذرد!

دنیا داغدار شوی تو خون به جگرم کردی

غرقه ی در برکه ی اشک بصرم کردی

تو پایم را بریدی از بساط سبز عشق

درشعله ی سوزانت تو خاکسترم کردی

درشعله ی حقارت سوزاندی پر وبالم

در برکه ی زندگی بد غوطه ورم کردی

درقاب غروب خود در عمق تهی خود

رهنمون بر سبیل خوف وخطرم کردی

در فصل زرد پیری ظلمت نشینم کردی

محروم از توشه روز سفرم کردی

تو بی نصیبم کردی از دیدن روی دوست

از دیدن روی دوست تو بی خبرم کردی

حسن تو زپا افکند روی گل خوشبو را

توصیف تو شیرین ساخت این عشق و آرزو را

بی روی تو ناقص بود شور عشق زندگی

سیما ی تو کامل کرد اسباب گفتگو را

خواهم از خدای عشق در ظل  وکنف خود

هرگز نگیرد از تو این همه حسن رو را

درپاکی ودر خوبی در عصمت ومحجوبی

من نتوانم کردن هیچ توصیفی از تورا

ای مه که وجود تو بهانه زندگیست

نشکنی بر سر من این دل چو سبو را

تا در دل خرابم عطر تو پراکنده ست

هرگزنکشم در باغ ناز گل خوشبو را

خواهم از خدای دل درعافیت ایمان

از کف ندهم هرگز دامان آرزو را....

نشان بی نشانه ام سلام

غرور عاشقانه ام سلام

نگاه تو شکوفه غزل

شکوه جاودانه ام سلام

در انجماد وحشی زمین

تبسم جوانه ام سلام

من وشب وترانه تا سحر

ترانه ی شبانه ام سلام

غزل غزل بهانه ام تویی

تمامی بهانه ام سلام

تویی نجیب آسمانیم

 ماهتاب جاودانه ام سلام

سرد و بی سحر کرده

روزگارم را

از وقتی  که رفته ای

گلهای باغ دلم

دربهانه ات خشکیدند

دنیا برای دل

قفسی است که حتی

فکر آزادی درآن گناه است

در برکه ی زلال چشمم

نرگس های افسون تو افتاده

امادریغ برای رسیدن به تو

نه فرصتی است و

نبودت دنیای آبادم را

بابستن دریچه نگاهت

 ویران کرده است...